เหงา รูปที่ติดค้างไว้เมื่อหลายวันก่อน เห็นรูปนี้ทีไร อดยิ้มไม่ได้ นายแบบได้อารมณ์มาก 5555
วันนี้ไปดูรถที่ซ่อมอยู่ วันที่ 19 นี้ก็จะครบ 3 เดือนที่รถคว่ำแล้วแต่รถยังซ่อมไม่เสร็จเลย ฮือๆๆ ใครไม่ได้อ่านเอาเรื่องเก่ามาให้ดูใหม่นะคะ
ความเดิมจากหลายตอนที่แล้ว ขณะเขียนบล็อกนี้อยู่ก็ยัง งง เหมือนกันว่าฉันรอดมาได้งัย
เมื่อวันที่ 19 เม.ย.51 ขณะจะเดินทางไปยัง พนมสารคาม (ไปคนเดียว) นู๋จะไปรับน้าชายแล้วเราจะไปทำบุญที่ชัยภูมิกันคะ
ออกจากบ้านตอน ตี 5 ถึงจุดเกิดเหตุประมาณ ตี5ครึ่ง มองไม่เห็นว่าทางต่างระดับข้างหน้าใครใช้เส้นทางนี้บ่อยๆๆคงนึกได้เส้น331 ตรงสะพานกลับรถก่อนจะถึงบ่อวินช่วงที่ทำถนน ขอบอกว่าไม่มีสัญญาณอะไรให้รู้เลยว่าเป็นเขตก่อสร้างและทางต่างระดับสูงประมาณ 1 ศอก พอจ๊ะเอ๋ ก็ทำอะไรไม่ทันแล้วพอเท้าแตะเบรกล้อก็ถึงพอดีรู้แต่ว่ารถพลิกไปพลิกมาอยู่ประมาณ 2-3 ตลบ พอรถนิ่งตั้งสติแล้วจะเปิดไฟฉุกเฉินปรากฏว่าหลังคารถฉันยุบไปหมดเลย ฮือๆๆ จะออกก็ออกจากรถไม่ได้ ควานหาโทรศัพท์โทรหาน้องชาย น้าชาย ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าเจ็บหน้าอก หายใจไม่ออก ไม่กล้าขยับตัวเลยกลัวกระดูกจะหักแล้วทิ้มปอด (แหก)
โชคดีมีคนใจดีจอดรถดู ถามน้องเป็นงัยบ้าง เขามากัน 2 คนผัวเมีย ตอนนั้นเริ่มไม่ไหวแล้วบอกว่าหายใจไม่ออก เขาก็ช่วยเอาตัวออกมาจากรถแล้วเมียเขาก็ใจดีมากเลยเก็บของเราที่เกลื่อนเต็มถนน (ออกไปได้งัยวะ)อีกยังเฝ้ารถให้ด้วย ขอบคุณมากๆๆคะพี่ทั้ง 2 คน หายเป็นปกติเมื่อไรนู๋จะไปขอบคุณด้วยตนเอง
แล้วก็ให้สามีเขาโทรคุยกับน้องชายที่ออกมารับ เราก็มากับเขามาเจอน้องชายตรงทางแยกเข้าวัดญาณเราก็มาโรงพยาบาลกับน้องชายแล้วพี่เขาก็ไปจุดเกิดเหตุรอน้าชายเราไปเคลียร
ถึง รพ.อาการเริ่มแย่หายใจไม่ออก แต่ตรวจแล้วไม่มีอะไรหลุดหรือหัก ไม่เลือดออกตามไรฟัน เฮ้ยไม่มีบาดแผลเลย คนมาเยี่ยมถามแต่ว่าแขวนพระอะไรเพราะสภาพรถคนนั่งน่าจะหนักมากแต่เราไม่เป็นอะไรเลย
แต่ถ้ามีคนนั่งมาด้วยคงจะแย่เพราะหลังคายุบมาถึงที่นั่งฝั่งคนนั่งข้าง ๆ
ปล. ต้องบอกว่าโชคดีเพราะว่าคาดเข็มขัดนิรภัย ใครขับรถอย่าลืมขาดเข็มขันนะคะ
แล้วจะมาเล่าให้ฟังต่อนะคะถ้ามีอะไรคืบหน้า
ตอนนี้คืบหน้าแล้วคะ ฮิๆๆ รถเข้าอู่จะได้ 3 เดือน ทีแรกตั้งใจว่าจะขายซากเลย แต่ประกันเรื่องมาก ขนาดน้าสาวเป็นตัวแทนนะ ถ้าเป็นตาสี ตาสา สงสัยจริงๆๆ แล้วช่างที่อู่บอกว่าเครื่องไม่มีปัญหาเพระมีปัญหาแต่ตัวรถด้านนอกทั้งหมด แล้วเขาก็เปลี่ยนของแท้ทั้งหมดไม่จำเป็นต้องขาย เอาวะ ไม่ขายก็ไม่ขาย เลยตกลงซ่อม
วันนี่หยุดงานก็เลยขับรถไปดูมันสะหน่อย เดี๋ยวจะหาว่าเราทิ้งหมด ฮิๆๆ ทั้งที่ใจจริงอยากทิ้งแล้ว ฮิๆๆ ตอนนี้อาการของน้องนู๋ดีขึ้น เริ่มเค้าของความสวยแล้ว ฮิๆๆ ดูรูปก่อนดีกว่า
