เสาร์นี้ต้องเข้าไปทำกิจกรรมในค่ายทหาร อบรมเรื่องคุณธรรม 8 ประการ กับนักศึกษา ทหาร เฮ้ย คิดแล้วเหนื่อย
ที่เหนื่อยไม่ใช่อะไรหรอกนะ เพราะว่าแต่ละคนสุดแสบทรวงทั้งนั้น ลองหลับตาแล้วนึกถึงผู้ชายเป็นร้อยอยู่รวมกันแต่ละคนก็นะวัยกำลังดี ฮิๆๆ
วันนี้จะเล่าเรื่องนักศึกษาในค่ายทหารแล้วกันนะ ทหารกองประจำการ หรือเราเรียนว่าทหารเกณฑ์นั้นเอง ในอำเภอบ้านฉางมีกองประจำการทหารกองเกิน เราเรียกกันว่า อู่ตะเภา ใครที่เป็นคนสมัยเก่าๆจะรู้จักชื่อนี้ดี ตอนนี้ก็เปลี่ยนชื่อใหม่เราเรียนว่า กองร้อย รปภ กบร นั้นแหละ จะบอกทำไมให้ยุ่งวะ ฮิๆๆๆๆ ทหารที่นี้เมื่อก่อนส่วนใหญ่จะมาจากภาคใต้ มาถึงก็พูดไทยยังไม่ได้เลย เรื่องเขียนไม่ต้องพูดถึง ส่วนที่สร้างความยากลำบากให้ครูสาวแสนสวยคนนี้ก็คือ ชื่อนักและนามสกุลนักศึกษานั้นเอง กว่าครูจะจำชื่อนักเรียนได้ ใช้เวลาหลายเดือนทีเดียวเพราะชื่อแต่ละคน เละเปะ เดะ ละเฮะ เลาะฮะ เมาะตะมะ ลามิเรา ฯลฯ ซึ่งบางครั้งครีต้องตั้งชื่อให้ใหม่บอกว่า ชื่อในราชการเธอใช้ชื่อเธอละกัน ชื่อในห้องเรียนเดี๋ยวครูขอเรียกเองไม่งั้นครูจำไม่ได้จริงๆ ฮือๆๆๆ เรื่องมันเศร้า
เรื่องชื่อผ่านไป มาเรื่องภาษาพูดอีก เวลาพวกเขาอยู่ด้วยกันละก็ไม่ต้องบรรยาย บางทีเขาอาจด่าครูคนนี้อยู่ก็ได้ แต่ ครูคนสวยมิรู้เรื่องไร ยิ้มสยามรับอย่างเดียว คงจะคิดว่า E นี้ ด่าแล้วยังหน้าระรื่นอีก (ก็หนูไม่รู้ว่ามันพูดอะไรกัน)
แต่มาช่วงหลังดีขึ้นหน่อยเพราะเขาจะไม่รับทหารจาก ภาคใต้เข้ามากองร้อยแล้วเพราะเกรงความปลอดภัย เพราะบางครั้งจะเป็นพวก 3 จังหวัด สอดแนมเข้ามาหาข่าวเพื่อส่งกลับไปยังพวกของตนเอง ทหารช่วงนี้เขาก็ระวังเรื่องพวกนี้ด้วยเลยสบายครูไปได้เจอแต่ทหารไทยแท้ พูดกันรู้เรื่องหน่อย ถ้าเอ็งด่ามา ข้าจะด่ากลับ 5555555
แต่ก็นะกลับทหารถึงจะเป็นศาสนาไหน เราก็ให้ความเท่าเทียบกัน ในเมื่อทุกคนเป็นคนไทย ต้องได้รับการศึกษาโดยเท่าเทียบกัน (แต่ครูรักไม่เท่ากันทุกคนหรอกเชื่อดิ)
กลับมาเรื่องวันเสาร์ที่จะถึง ยังมิได้เตรียมกิจกรรมเลย ฮือๆๆ เพลงก็มีแต่เก่า ๆ เบื่อที่จะร้องแล้ว แต่ถ้าใส่วิชาการมากไป ทหารก็จะเบื่อ
ที่เรามาทั้งหมด นี้ จะขอร้องว่าใครมีเนื่อเพลงนันทนาการ สนุก ๆ ส่งมาให้นู๋ตู่หน่อยสิคะ (กรุณาอ่านด้วยน้ำเสียงเว้าวอน และนึกถึงดวงตาเปล่งประกาย )
ขอบคุณล่วงหน้าค่า
คุณครูหมดมุข
มาถึงเรื่องที่ต้องเอาไปสอนให้กับเยาวชนคนไทยรุ่นหลัง ว่ากว่า พ่อแม่ บูย่า ตา ย่าย ของเราจะสร้างแผ่นดิน สร้างเมืองให้พวกเราได้อยู่อย่างรบเย็นนั้น พวกเราต้องเสียแผ่นดินไปถึง 14 ครั้ง หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะไม่มีครั้งที่ 15
